Kararsızsın sende benim gibi biliyorum. Duyguların allak bullak, düşüncelerin bulanık. Ekrana yansıyan görüntü net değil; galiba ayar istiyor da, kim uğraşacak şimdi onunla der gibisin. Benim de senden farkım olmadığı için el atamıyorum, ucundan tutamıyorum hiçbir işin. Bence daha istekli, gayretli birini bulmalısın yardım edecek.
Sanma ki istemiyorum zor anında yanında olmayı da; dedim ya ben de karışığım, biraz da buruk. Kendime hayrım yokken, seninle ilgilenmemi bekliyorsun benden. Biliyorsun tabi ne kadar fedakar olduğumu, senin için kendimi bile unuttuğumu; ama bu sefer olmaz. Artık gücüm kalmadı desem inanır mısın?
O enerjiyi göremiyorum kendimde; bir daha gelir mi, ne zaman gelir ondan da emin değilim. Keşke sen verebilseydin bir kez de bana o gücü. Yanlış anlama, sevgin her zaman beni ayakta tutmayı başardı en zor zamanlarımda. Gördüğüm şu ki; sende de azalmış birşeyler, iki tarafda da ortak nokta bu işte: “Kararsızlık”.
Ben ne yapacağım, biz ne yapmalıyız gibi havada uçuşan yanıtsız sorular. Kendimle ilgili yaşadığım soru işaretlerinin yanında, seni de ekledim daha doğrusu bizi. Biz ne olacağız söyleyemiyorsun bana. Bende sormaktan sıkıldım, cevabını aramaktan kısacası yoruldum. Hata vermeye başladım her bilgisayarın zamanla verdiği gibi. Harddiskim doldu, boşaltmam gerek ki; yeni, taze bilgiler girsin.
Kendini suçlamanı istemem asla. Burda kimseye suç atmıyorum, çuvaldızı hep kendime batırmaya çalışıyorum. En kolay yoldur bir sorun olduğunda karşı tarafa saldırmak; halbuki önce insan kendine dönmeli, iç dünyasında yolculuğa çıkmalı ve ayna karşısına geçmeli bazen. Kendini incelemeli, seyretmeli, konuşmalı hatta. Bir yerlerde gizli kalmış gerçekler elbet vardır her insanın hayatında.
Peki karar vermek neden bu kadar zor geliyor şimdi? Oysa ki, ben de çıkmıştım yakın zamanda böyle bir yolculuğa. Demek ki işe yaramadı ya da o kadar derinlerde ki bazı şeyler; çekip alamadım, gün yüzüne çıkaramadım. Başaramadım işte birşeyleri, kabul ediyorum. Ne desen haklısın; kızsan da, bağırsan da. Hem böyle yaparsan sen de rahatlarsın emin ol.
Sende eksiklik, yanlış, hata gibi olumsuzluklar neydi diye düşünüyorum? Tükendik sonunda, göremez olduk birbirimizi baksak bile. İşte sona yaklaşılan bir yarış; ama galibi ikimiz de olmayacağız bu belli. Bizim dışımızda gelişen bir yarıştı zaten, haberimiz bile olmadı; bu nedenle kazananı da yok.
En kötü karar bile kararsızlıktan iyidir derim ya hep; ben de öyle yaptım ve yol verdim bana, sana, bize... Dilerim sen de huzur duyarsın bu karardan. Birimizin yapması gerekiyordu, bana düştü.
Hayatımda hep olacaksın; çünkü senin gibi birini tanıma fırsatı kaç kere çıkar ki karşıma. Yolun açık olsun birtanem; umarım bu kararıma da saygı duyarsın tıpkı öncekiler gibi...
