Ocak ayında bir resepsiyona katıldım. Yıldız Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi’nin Prof Dr Tuncer Edil’in için verdiği bir resepsiyon idi. Tuncer Bey’in davetlisi olma onurunu yaşayarak oradaydım, onun öğrencisi olmuş diğer arkadaşlarımla birlikte... Prof Dr derken nasıl da hemen “Tuncer Bey’e” geçtiğimi yadırgamış olabilirsiniz. Yadırgamayın, o profesör ünvanın ötesinde bütün öğrencileri için Tuncer Bey zaten... Akademik yaşantısına 30 yıldır Amerika’da devam etmesine rağmen Türkiye bağlantısını hiç koparmamış olması ve başarıları nedeniyle Tübitak tarafından 2007’de ilk defa verilen Bilim Özel Ödülü’ne layık görüldü. Biz de sevincini paylaşmak üzere oradaydık.
Tuncer Bey, Wisconsin (Madison) Üniversitesi (ABD) Geoteknik ve Geoçevre Mühendisliği Bölümü’nün kurucularından ve ABD’de Geoçevre bölümleri içinde ilk beşe girmesinde en büyük pay sahibi olan kişi. Geoteknik/Geoçevre Master’ımı kendisinin ve Prof Craig Benson’ın öğrencisi olarak 1996 yılında Wisconsin (Madison) Üniversitesi’nde tamamlamıştım. Konuşmasında söyledi tam 80 tane master öğrencisi ve 32 tane doktora öğrencisi olmuş. Yapılan çalışmaların pek çoğu uluslararası uygulamalara kaynak oluşturduğu düşünüldüğünde bu gerçekten çok büyük bir rakam.
Şimdi gelelim bu özel ödülün verildiğini nasıl öğrendiğime. 4 Eylül 2007 tarihli Milliyet Gazetesi’nin ön sayfasında Tübitak Özel Bilim Ödülü’ne layık görülen bilim adamlarımız başlığı ile –diğer iki değerli bilim adamımızla beraber- bir haber gözüme çarptı. Çoğunlukla gazetelerin ilk sayfalarında görmeye alıştığımız haberler dışında kalan bir haberdi, ilgimi çekti. Tuncer Bey’in bu bilim adamlarından biri olduğunu haberi okumaya başlayınca anladım. Diğer arkadaşlarıma haber verdim, sonra annemi aradım.
Anne ve babalarla öğretmenler arasındaki ilişki hiç karşılaşmamış olsalar bile derin bir saygı eksenine oturan bir ilişkidir kanımca. Sizce de öyle değil midir? Anne babalar öğretmenlere çocuklarını emanet eder ve onların bilgisine saygı duyarlar, çünkü çocuklarının kendilerinden sonra “yabancı” olarak tanıdıkları ve “birşeyler öğrendikleri” ilk kişilerdir. Öğretmenler de anne babalara yetiştirdikleri çocukları için saygı duyar. Henüz fark etmediyseniz bir gözlemleyin, birbirlerinin gıyabında söyledikleri sözlere kulak verin, bu “saygı” ilişkisine tanık olacaksınız.
Resepsiyonda, bir çırpıda 30 yıllık akademik hayatı nasıl geçti diye anlatırken, bu başarının aslında tesadüfler değil, kendini adama, yaptığı işi ve öğrencilerini sevme ile yanyana gittiğinin ipuçlarını veriyordu. Çok ve istikrarlı çalışmanın zaten listenin başında olduğu söylememe gerek yok. Bunların yanısıra öğrencisiyken fark ettiğim ama şu anda bunun gerçekten bir insanda olması gereken çok önemli bir nitelik olduğunu daha yeni yeni anladığım bir tutumu vardı Tuncer Bey’in. Bütün öğrencilerine; milliyet, geçmişte mezun olduğu üniversite, kapasite, karakter farklılığı gözetmeksizin aynı yakınlıkla ve ön yargısız yaklaşırdı. Açıkçası ben o zamanki aklımla neden enerjisini potansiyel içeren diğer öğrencilere değil de herkese harcadığını düşünürdüm, ayıp ediyormuşum. İşler böyle yürümezmiş, o okuldan mezun olan herkes başarılı birer insan oldu, en çok da Tuncer Bey’in tutumu sayesinde.
Tuncer Bey sık sık Türkiye’yi ziyaret eder, buradaki üniversitelerle ortak projelerde de yer alır. Her geldiğinde beni arar. “Nilay şimdi ne yapıyorsun?” diye sorar. Benim buna cevabım genellikle “Hocam şimdi en son konuştuğunuzda ben bankadaydım, sonra oradan enerji şirketine finansa geçtim, sonra bana dediler ki gel pazarlamayı sen yap, yaparım dedim. Şu an madeni yağlar da teknoloji müdürüyüm gerçi, normalde kimyacılar yapıyor ama ben de beceriyorum galiba...” Sonra gülüşürüz. “Nilay biz size mühendisliği bir meslek olarak öğretmedik, neyi nasıl öğrenebileceğinizi ve bunu hayatınızın her anında nasıl kullanabileceğinizi öğrettik” der. Sanırım öğrencileri arasında en fazla alan değiştiren benim, geoteknik konusunda çalışmalarını yürütenler de var tabi ki.
Bu arada Tuncer Bey’den bahsederken, ilkokul öğretmenim de dahil üzerimde etkisi olan diğer hocalarımı unuttum sanmayın. Onları da sevgiyle selamlıyorum. Anne babamın onlara neden bu kadar saygı duyduğunu da artık daha iyi anlıyorum. Üniversite yaşantınızın arifesinde, diliyorum sizin de Tuncer Bey gibi hocalarınız olur. Onlardan öğrendikleriniz yalnızca meslek değil, hayata dair ipuçlarını da içerir. Belki kolayca anlamayacaksınız yaşarken, bir bekleyin, şöyle 10 yıl geçsin yavaş yavaş geri gelecek o anılar sizlere...
Milliyet Gazetesi haberi: http://www.milliyet.com.tr/2007/09/04/guncel/axgun02.html
