Bir adamın elleriydi beni yolumdan çeviren,
Tanıdık bir his kapladı içimi nedenini bilmediğim,
Dönüp bakmak istedim; ama yapamadım.
Korktum ne ile karşılaşacağımdan.
Acaba o ne düşünüyordu benim için?
Peki neden durdurmuştu beni tam hazırken?
Ayrılık kararı zordur her zaman;
Aslında karşındaki kişi kolaylaştırır bunu.
Bu el yoksa ona mı aitti?
Hayır olamazdı, olmamalıydı!
Herşey bu kadar kesinken dönülmemeliydi.
Demezler mi; her bitiş bir başlangıçtır diye!
Ben kendi başlangıcımı hazırlamıştım;
Bana aitti tamamen, içimde çok rahattı!
Şimdi neydi beni durduran, bu el kimindi?
Bakmaya çok korkuyordum; çünkü kızabilirdim,
Sonuçta ne cüretle müdahale edebilirdi.
Hayat benim hayatım değil miydi?
Düşünerek, taşınarak alınmış bir karardı.
Hem dediğim gibi, bu karar aslında onundu da!
İlişkilerde herşey ortak yaşanmaz mı?
Karşılıklıdır sevgiler, kavgalar, nefretler...
Bir süreçtir bu noktaya varılmasını sağlayan,
Her ilişki mutlu biter diye bir şartta yoktur.
Ölüm yok ya sonunda; insanoğlu kabullenmeli,
Kendimi oyalamaya devam ediyorum.
Bir türlü cesaret edemiyorum kafamı çevirmeye,
O kadar yakınız ki; nefesini duyabiliyorum az dönsem,
Gözlerimiz değecek birbirine; ama yapamıyorum.
Sonunda vazgeçirilmekten korkuyorum galiba!
Öyle olur ya, bazen acırsın karşındakine.
Sorular sorarsın, ölçersin, biçersin hep!
Şimdi nerden çıktı bu el gerçekten?
Bir yandan öfkelenirken, bir yandansa...
Sevmek ne zor gelir bazı durumlarda;
Yalvaran gözler görürsün sevmen için,
Peki ya senin kalbin ne durumdadır?
Çoğu zaman kaldıramaz ilişkinin yükünü,
Devrilmek üzere olan yük arabası gibidir;
Her an bir polis çevirecek, ceza yazacaktır.
Ödeyebilecek gücümüz olmayabilir de!
Kalp o kadar yüklüdür ki; nefes alamaz haldedir.
Bir boşalsa rahatlayacaktır hemen sanki,
Kalp bazen arınmak ister, dolmuştur artık!
Bu el kolumda; ama kalbime dokunamadığı kesin,
Kararımı verdim; bakmadan yoluma devam etmeliyim.
Bilmemek, bazen daha az acı verir çünkü...
