Geçen hafta hep kendimden bahsettim. Artık başkalarından da söz etmem gerek.
Gaye, İzmir’de bankacılık yapmış yıllarca. Sonra bir gün canına tak etmiş, kararını vermiş. Bankadan aldığı maaşı, dalgıçlık kurslarına yatırmış. Sonunda dalış eğitmeni brövesini de almış ve bankacılığa veda etmiş. İki yıl önce onunla, muhteşem bir Kaş akşamında biralarımızı içerken tanıştığımızda dalgıçlık yapıyor; kışın Tayland’a gidip orada dalış eğitmenliğine devam etmeyi düşünüyordu. Sonra geçen yıl turist rehberliği kokartı aldı. Şimdi kah Lykia Yolu’nu yürüyor, kah dalgıçlık yapıyor, kah kendi keyfi için Aladağlar’da kamp atıyor. Ne yapmak istediğine kendisi karar veriyor. Kendi hayatını kendisi şekillendiriyor.
Dean Livesley, yıllardır Kaş’ta yaşayan bir İngiliz. İngiliz donanmasında gemi mühendisliği yaparken Türkiye’ye geliyor yıllar önce. Aşık oluyor. Bir kadına değil, Türkiye’ye! Donanmadan, İngiltere’de o çok prestijli görünen işinden istifa ediyor bir anda. Olimpos’a yerleşiyor, ağaç evler yapıyor, işletiyor. Sonra Kaş’a geliyor. Yürüyüşe ve deniz kanosuna meraklı. Doğada kamp yapmayı seviyor. Her gün yürüyor, yeni yürüyüş rotaları çıkarıyor. Deniz kanosuna binip Kekova’nın masmavi sularında kürek çekiyor. Kendi şirketi Kekova Aktif aracılığıyla hem yürüyüş meraklılarına hem deniz kanosuna ilgi duyanlara kurs veriyor, geziler düzenliyor (www.kekovaaktif.com adresine mutlaka bakmanızı öneririm).
Nahit de bizim donanmadan. O da yıllar önce, askeri disiplin altında yaşamaktan sıkılıyor. Ayrılıyor ordudan. Yıllarca ticari gemilere kaptanlık yapıyor, dünyayı dolaşıyor. Şu ara İstanbul’da. İstediği zaman yeniden yollara düşebileceğini biliyor. Kendi rotasını kendisi çiziyor.
Rüçhan’a Yeni Delhi’de, havaalanında rastladım. Neredeyse on yıldır görüşmüyorduk. Elektronik mühendisliği okuduğunu anımsıyorum. Birtakım şirketlerde çalışmış, sonra da düzenli çalışma hayatından vazgeçmiş. Arada sırada proje yapıyor, o projelerden kazandığı parayla dünyayı geziyor. Bir ev, bir araba daha diye düşünmek yerine kendine güzel anılar biriktiriyor.
Başar da elektronikçi. Televizyonların yarışma programlarındaki elektronik gösterge sistemlerini kuruyordu en son görüştüğümüzde. Elli civarında ülke gezmişti, yeni yolculukların hayalini kuruyordu. O da aynı Rüçhan gibi, riske atılıp serbest çalışıyor, proje bazında para alıp o para bitene kadar yeni diyarları keşfe çıkıyor.
Sunay, ziraat mühendisi. Yıllarca zirai mücadeleyle ilgili şirketlerde çalışıp çevre açısından korkunç işler yaptıktan sonra, “Ben ne yapıyorum?” diye düşünen ve kendine yepyeni bir yol çizenlerden. Çevre korumaya ilgi duyuyor, geçmişinin muhasebesini yapıyor ve bir doğa koruma derneğine girip bütün bilgi ve birikimini aktarıyor. Şu anda da sivil toplum örgütleriyle ilgili çalışıyor.
Tuba benim üniversite yurdundan oda arkadaşım. Kimya bölümünden mezun. Ders çalışırken ne kadar sıkıldığına yıllarca tanıklık ettim. Kimya, matematik vs’den içi bayıldığında öykü yazar, bize okurdu. Yeteneğine inanamazdık. Mezun olduktan sonra bir gün bile kimyagerlik yapmadı. Şu anda bir gazetede yazar olarak çalışıyor.
Selim de bizim okuldan. Matematik mezunu. Müzikle deli gibi ilgileniyordu. Bir gün bana gelen bir iş teklifini ona yönlendirdim, Selim için matematik o gün sonsuza kadar bitti. Şu anda kendi müzik şirketi var ve reklamlara, filmlere uygun müzikleri seçiyor. Arada sırada da bana “kariyerini planladığım” için teşekkür ediyor.
Gülfem üniversiteden mezun olur olmaz, büyük bir şirketin ihracat bölümünde çalışmaya başladı. Sekiz yılını o şirkete, stres dolu masa başı işine gömdükten sonra bir gün “Artık yeter!” diyor. İngilizce öğretmenliği yapabilmek için formasyonunu tamamlıyor. Şimdi İzmir’de bir üniversitede İngilizce okutmanlığı yapıyor. O büyük şirketteki günlerini hatırladıkça tüyleri diken diken oluyor. Öğrencileriyle birlikte olmaktan büyük keyif alıyor.
Hayat sizin. Seçim sizin. Doğru tercih yapmak elinizde. Yaptığınız tercihin yanlış olduğunu anlarsanız, önünüzde iki seçenek var: Ya sizi mutlu edecek bir çıkış yolu bulup riske atılmak ya da ömrünüzü sevmediğiniz bir işte çalışarak ve emeklilik hayali kurarak tüketmek. Unutmayın ölüm döşeğinde kaç eviniz, kaç arabanız olduğunu değil, yaşadığınız güzel anları ve ne yazık ki yaşayamadıklarınızı düşüneceksiniz. Şeytanın avukatı olarak arada sırada durun ve kendinize sorular sorun diyorum. Ve bunun kolay olmadığını çok iyi biliyorum.
